SADECE SUSARAK ÖZLÜYORUM SENİ

Ben deliyim

Yorgun ve yalnızım

Kaldırımlara misafirim

Gecenin gözleri üzerimde

Denizin ortasında küçük bir adayım

Yüzme bilmem

Yüreğimi bir yere bırakmışım

Bıraktığım yerden çoklar uzaklardayım

Kapıları kapamışım üstüme

Süngüleri beynime çekmişim

Heyy sabreden derviş bana da sabretmeyi öğretsene.

Ben deliyim ama çok şey bilirim.

Renkler ve zevkler hiçbir şey ifade etmez bana

Sonların başladığı yerden başlangıçların son bulduğu yere gidiyorum

Kara bir tren gibiyim yani

Bir istasyondan bir istasyona hep aynı raylar üzerinde

Ben deliyim

Yağmurun yağması benim için romantik değildir.

Ben kurşun yağmurlarını bilirim

Benim güneşim batmaz

Dünyam dönmez

Ayım hep mehtap halindedir

Rüzgarlarım doğudan eser

Kadehime doldurduğum hüzünle sarhoş olurum

Mezem ise bir dilim umut

Ezbere bilirim yaşamayı

Yaşarken savaşmayı

Ben deliyim

Benim mevsimim değişmez

Sadece bahardır

Kuşlardan sadece güvercini bilirim

Yüreğim kanatları ile beraber çarpar

İnsanlardan yalnız çocukları severim onları da büyüyünceye kadar

Ben deliyim

Benim tanrım yoktur

Bir çift göze bir güler yüze taparım

Bulmacaya benzerim

Kimi zaman soldan sağa bir nota

Kimi zaman yukardan aşağıya eski mısırda bir tanrıyım

Bağıra bağıra şarkılar söylerim

Sessiz sessiz şiirler yazarım

Bilmediğim yerlerin, tanımadığım kişilerin resimlerini çizerim

Ben deliyim

Kendimle sohbet eder kendime gülerim

Telefon kulübeleri ile kavga ederim

Asfaltın siyahında kaybolup düşüncelere dalarım

Çıkmaz sokaklarda kendimi ararım

Birde güzel hayaller kurarım

Sonra hayallerimle beraber suya düşerim

Ben deliyim

Çayım sekiz şekerlidir

Sigara üstüne sigara yakarım

Parayı sevmem ama para için çalışırım

Çalışırken annemi düşünürüm

Ağlarım

Alnımın teri gözyaşlarıma karışır

Babamın otobüsü ile geçmişe yolculuk yaparım

Ninemim masalları ile annemin radyodan ezberlediği sanat müziği şarkılarını hiç bıkamadan defalarca dinlerlim.

Dört yaşında aşık olduğumu,

Ablamla vardiyalı kullandığımız çadır bezinden çanta ile okula başladığımı görürüm

Sonra babamın başımı hiç dayamadığım omuzlarında uykuya dalarım

Rüyalar görürüm uyandığımda hiçbirini hatırlamadığım

Ben deliyim

Güzel bir yaşam benim için anlam taşımaz

Ben köyleri ve yürekleri yakılmış insanlar bilirim

Kimsenin düşmanı değilim

Kimseye dost olmadım

Ben yabancıyım bana

Söyleyemediğim düşüncelerim vardır

Her akşam ayrı bir meydanda

Atatürk heykelinin karşısında

Olmayan aklımı darağacına asar ipini çekerim

Ben deliyim

Ben buralara ait değilim

Dağları sırt sırta vermiş bir ülkem

Surlarla çevrili bir şehrim

On ikiden sonra volta attığım caddelerim

Kızıl sakallı bir dayım birde sarı saçlı bir yarım var benim

Ben deliyim

Çizilmiş sınırları reddetmişim

 Ben Hakkari de düşen çığ

Şırnak ta kömür yatağıyım

Eskişehir de tabut hücre 

Nevşehir de peribacaları

Maraş ta katliam

Marmaris te orman yangınıyım

Tunceli de ozanların sazı

Erzurum yaylasında çoban kavalıyım

Diyarbakır da yedi kardeş burcu

 Derik te zeytin ağacıyım

Almanya da yıkılmış bir duvar

Amerika da bağımsızlık heykeliyim

Fransa da yıllanmış bir şarap

İngiltere de ÖZGÜRlük meydanıyım

Somali de aç bir çocuk

Hollanda da bir gram kokain

Irakta mülteci kampı

İran da rejim muhalifi bir demokratım

 Brezilya da görkemli bir festival

Suriye ile Lübnan arasında Bekaa vadisi

Kürdistan da teslim ol çağrılarına ateşle karşılık veren bir militanım

Sırtımdan vurulmuşum bedenim dört parça

Direniş koltuk değneğim

Alnımdaki üç renkli bayrağı ;

Göğsümün kafesinde ÖZGÜRlük türküsü öten yaralı kuşla dalgalandırırım

Ölüm kurşun olup yağar üstüme

Binlerce kez öldürülmüş ama ölmemişim.

Ben Sırat’ın cambazı

Doğal bir felaket sosyal bir belayım

Ben deliyim

Duygularım hep sansüre uğramış

Bir fahişenin hayatı gibi yalancıdır gözyaşlarım

İplerim inceldiği yerden koptu kopacak

Ve ufacık bir bakış boğazımı düğümlendirir

Kimi özlediğimi bilemeden hasretin en yoğun halini yaşarım

Ağğğ içinden dağıtmak gelir dağıtmama ya kendimi dağıtırım

Gözlerimin kahverengisi git gide koyulaşır

İnsanların ki kan kırmızılaşır

Bakamam kimsenin yüzüne

Sevgiye muhtaç bir yavruya dönerim

Kalbim titrer

Ben deliyim

Susturucu takılmış bir silah, saati durmuş bir bombayım

Haykırırım ama duyuramam sesimi

Yinede sardığım tütünde yaktığım çığarada bulurum mutluluğu

Dumanı şehrin üstüne iner efkarım

Ağlamamaya yemin etmiş gözlerim

Ben deliyim

Unutulmuş bir hatıra, sonu dramla biten üç bölümlük komedi dizisiyim

Çorbama kinimi doğrar öfkemi kaşıklarım

Zehir kokan bir gül biter dudaklarımın arasında

Başımı göğe kaldırır

Bakışlarımı çivileyip gökyüzüne seni seyrederim

Sonra bir bidon gökkuşağı döküp üstüme yakarım seni

Külün ile birlikte zamana savrulur

Ben deliyim

Zülfüm:

Her gece ihanetler rıhtımında ciğerinin üzerinde sevdasını kurşuna dizer

Geceyi ikiye bölerim

Bir parçasına gece yarısı derim

Öbür parçasına yürek yarası

Şafaktansa bir parça aydınlık koparıp ekmeğime sürer

Üstüne demli bir kuş cıvıltısı içerim

Sonra hayatın adını yalan koyarım

Ben yüreklerde ünlem

Kafalarda soru işaretiyim

Ben deliyim

Bağrı taşlarla dolu bir toprak parçasıyım

Bir uçtan bir uca korumuşum

Karınca yuvaları ve ayak izleri ile süslüdür tenim

Kar yağar üşür, güneş vurur kavrulurum

Kimisi tükürür kimisi öper

Tükürene mezar öpene lalezar olurum

Ben nehirlerin yatağı

Dağların mekanı şeytanın babasıyım

Ben deliyim

Mutluluğu uzaktan seyrederken

Cebimde küçük umutlar biriktirim

Gözlerimi kapının eşiğine duvardaki fotoğraflara takıldığı saatlerde kendimi paramparça olmuşluğun, tükenmişliğin koynunda bulurum.

İşte o zaman hayat acı kahve tadı verir

Hep içime atarım ama kendimi içine atacak bir yer bulamam

Anlamaya az gelirim anlayana çok.

Ne yarınlar bir şey bekler benden nede ben bir şey beklerim yarınlardan

 

 

NOT: Bu şiiri mp3 olarak dinlemek isteyen not biraksin!!!